Artikulu hau irakurtzen duzuenerako jada batxilergoko ebaluazio bilera egina izango dugu. Irakasleontzat hain ezerosoa den unea pasatuta egongo da eta, momentu hau heltzen den guztietan egiten dudan bezala, ikasturte hasieran zehaztutako helburuak bete ote ditudan galdetzen diot, behin eta berriro, nire buruari.
Fisikari dagokionez, aurtengo ikasturterako aldaketa batzuk txertatzeko asmoak nituen: bloga izango litzateke fisikaren lanketa burutzeko ardatz nagusia, honen inguruan bestelako baliabideak erabiltzeko konpromisoa ere hartu nuelarik ikasturte hasieran, tresna berriak erabiliz ohiko metodologiatik irten eta bide berriak urratzeko asmoarekin. Ikasturtea amaitu da eta, orokorrean, nire hasierako nahietatik urruti ibili naizela uste dut.
Urtero, ikasturtea amaitzen denean, ikasleei nire lanaren balorazioa egiteko inkesta bat pasatzen diet. Esan beharra daukat orokorrean ikasleen ekarpenak oso tonu eraikitzailean eginak izaten direla eta beraien arrazonamenduak zentzuzko hausnarketa baten ondorioak direla. Jaso ditudan ekarpen interesgarrien artean batek, batez ere, sortu dizkit kezkarik handienak. Erabili dudan metodologiari buruzko balorazioa egitea eskatzen nien atal batean (saio lektiboa, edukiak, eguneroko lana, ebaluazioa…) eta, hainbat gauzen artean, batek horrela zihoen:
“Ariketei denbora gutxiegi eskaini diegula uste dut, teoria gehiegi matxakatuz. Teknologia berrien apustua gustatu zait. Hori bai, hasieran denbora asko galdu genuen eta ondoren ezin izan genuen errekuperatu. Dudetarako beldur moduko bat sumatzen dut. Ebaluazioari dagokionez, agian exijentzi handiegia dago. Gainera, azterketetan soilik oinarritu da”
Ikasle honi bezala, orokorrean besteei ere gustatuko zaie teknologia berrien erabileraren alde eman dudan urratsa baina, nire ikaslearen hitzen arabera, ohiko irakaskuntza metodo tradizionalari beste behin eutsi diodala garbi dago, azterketetan oinarritutako ebaluazio sistema klasikoarekin jarraituz. Eta hemen dago gakoa. Askotan aipatu dugu baliabide berrien erabilera soilak ez duela zertan metodologia aldaketa sakonik ekarri beharrik. Blogak eta antzekoak, beste hainbat baliabide bezala (testu liburuak, Powerpoint aurkezpenak, bideoak…), bitarteko tresnak besterik ez dira. Ikasturte hasieran nire asmoa, tresna berri hauek dituzten ezaugarri berezietan oinarriturik, elkarlana, denok denongatik ikastea, metodologia konstruktibista, ebaluazio sistema berritzaileak… aplikatzea zen. Kontua da, sekulan baino tresna, bitarteko, ezagutza eta konfiantza gehiagoren jabe naizela, gaur egungo web berri honek ekar ditzakeen onuretaz erabat sinesten dudala, baina ez dut adorerik izan ohiko inertziatik irten eta benetan sinesten dudan bide berri horri heltzeko.
Aste osoa daramat buruari bueltaka, galderak eginez, erantzunen bila, datorren ikasturterako hobetu behar ditudan atalei nola heldu behar diedan pentsatzen. Hausnarketa honen ondorioak zuekin partekatzea erabaki dut. Espero nuena baino luzeagoa atera zait bidalketa; ulertuko duzelakoan…
Jarraitu irakurtzen: 1 2 3 4 5 6
Zabaldu
zabaldu.com(e)k zera dio:
IKTen integrazioa batxilergoan
Jolaus-en irakurri beharreko (bai, beharreko) artikulua, bigarren hezkuntzan bazabiltzate behintzat (eta bestela be).
8 hours igaro dira mezua idatzi zenetik.xa2(e)k zera dio:
Puff!!!
9 hours igaro dira mezua idatzi zenetik.Zorionak, kriston artikulua…
Orain digestioa egin eta ….
Pello Aranburu(e)k zera dio:
Oso artikulu interesgarria iruditzen zait. IKTak eskolan sartzeko dituen arazoetako bat ondo jorratzen duelako.
Zati guztien artean klaustroaren ikuspegia jorratzen duena sentitu dut hurbilen: irakasle asko ezagutzen dut urruti xamar dagoena IKTetatik, eta gutxi hortik tiraka aritzeko. Neroni ere bide horretan abiatu ez banaiz horregatik da.
Hala eta guztiz hori dela bidea uste dut.
Pello Aranburu
13 hours igaro dira mezua idatzi zenetik.Sergio Monge(e)k zera dio:
Erabat ados zure hausnarketa ia guztiekin. Hiruzpalau urte eman ditut IKT integrazioari buruzko arazoak aztertzen nire tesia idazteko (ia bukatuta daukat) eta aipatzen dituzun kezkak dira niri agertu zaizkidan berberak: Selektibitatearen eragina, irakasleen arteko kanpixtasuna, hezkuntza eredua aldatzeko zailtasunak, gurasoen sinesgaitazuna, etabar.
Gure hezkuntza ereduak aldaketa behar dut IKTk modu nauralean onar ditzan. Aldaketa hori ez da berehala helduko (ia oraindik batzuek ez dute susmatzen aldaketaren beharra). Heldu orduko zu bezalako aztertzaileek eta berritzaileek bidea, dagoeneko irekita, erakutsiko diguzue.
Lan ona egiten ari zara. Zu eta beste IKTeroak. Eutsi.
2 days igaro dira mezua idatzi zenetik.jolaus(e)k zera dio:
Artikuluan azaltzen ditudan egoerak nik pertsonalki bizi ditudanak izan arren, zuen iruzkinen arabera (eta nire inguruan ikusten ditudanaren arabera ere) garbi dago oztopo errealak ditugula, teknologia berriek eskaintzen dituzten abantailetan oinarriturik, bide berriak urratzerakoan. Horregatik iruditzen zait inoiz baina justifikazio handiagoa daukala eskoletan IKT dinamizatzaile edo/eta IKT talde baten presentziak. Une honetan pedagogia mailan oso baliagarriak izan daitezkeen tresnak ditugu, hortxe muturraren aurrean, era sinplean kudeatu daitezkeenak eta gainera dohainekoak direnak: gaur egun, adibidez, gure ikasleen ebaluazioa egiteko tresna asko ditugu, ohiko azterketaren beharra kolokan jar ditzaketenak. Hauek curriculumean txertatu eta, era berean, hezkuntza komunitatea osatzen duten kide guztiei hauen baliagarritasunaz ohartaraziko dien irakasleak behar ditugu.
Profil honetako irakasleak ez dituzten eskolek identifika ditzatela, lehenbailehen, eginkizun hori bete dezaketen irakasleak. Eta dinamizazio lan hori beteko duen irakaslea/ak hautatuta dituztenek, birplanteatu ditzatela berriro ere zeintzuk izan behar diren beraien eginkizun eta betebeharrak: ezin da onartu, inondik inora, dinamizatzaile bat ikastolako informatikako teknikaria bihurtzea, administrazio mailako aplikazioen ardura izatea eta, are gutxiago oraindik, ordenadoreak konpontzen dituen arduraduna izatea. Eginkizunak era egokian zehaztu ezean, eskola horrek besteekiko “eten digitala” pairatzeko arriskua izan dezake.
Badakit ez dela erraza. Egia esan gure ikastolaren egoera (eta nirea pertsonalki) nahiko pribilegiatua da. Nire ikastolako zuzendaritza taldearen babesa daukat, nire eginkizunak betetzeko behar heineko laguntza daukat (bai ordutegi aldetik baita nire lankideek egiten duten lanaren aldetik), gure proiektuak garatzerakoan behar ditugun baliabide materialak lortzeko diru laguntza handiak jasotzen ditugu Foru Aldundiaren aldetik (hau adibidez ez da gertatzen beste herrialdeetako Foru Aldundietan), batxilergoko lehenengo mailan bi orduko hautazko bat daukat nire ikasleak interneteko baliabide berrietan trebatzeko aukera izan dezaten,… Gurea eta beste hainbeste ikastolen errealitatea beste guztietara estrapolatu daitezkeela sinesten dugulako ari gara lanean.
2 days igaro dira mezua idatzi zenetik.