Ekintzailetasuna: ez nago ados irakaskuntzan ekintzailetasuna erromantizismoarekin lotzeko dugun joerarekin. Nire ustez, ekintzailetasunak ikuspegi pragmatikoagoa du. Erromantikoen kasuan, satisfakzioa bide berriak urratzetik soili etortzen zaie; zer lortu nahi den bigarren maila abtean geratzen da. Izpiritu ekintzailea helburu baten lorpenarekin dago estuki lotuta, helburu hori lortzeko bide berriak urratzen direlarik. Iniziatiba, ekimena, bide berriak jorratzeko beharra… zentzua dute bakarrik helburu baten lorpenaren izenean.Helburu hori lortu ezean, autokritika dator, bidean gaizki egindakoa zer izan den baloratu eta hobekuntzak proposatu. Satisfakzioa hau lortzen denean dator.

Errekonozimendua: hemen ere, beste ikuspegi okerra daukagu irakasleok. Enpresaren eredua geureganatzen ahalegintzen gara. Enpresa munduan norberaren lanaren errekonozimendua diru saritan etortzen da gehienetan, gutxi batzutan bakarrik izaten dira ordu murrizketak. Irakasleok, jakin badakigu, gure lanbidean horrelakoak aplikatzea ezinezkoa izaten dela kasu askotan eta maiz erabiltzen dugu arrazoi hau gure iniziatiba faltaren aitzaki bezala; zertarako hasi saltsa berritan berdin berdin irabazi behar badut. Saria ikastolan urteak pasatzearekin bakarrik datorkit; ikastolan “egotearekin” bakarrik hortxe ditut nire trienioak poltsikoan.

Tartean, hor daude enpresariak, sindikatuak eta administrazioa… ekintzailetasun faltaren eredu nabarmenak. Euren jarrera klasikoetatik pausu bat ere aurrera egiten ez dutenak; inmobilismoaren eta iniziatiba faltaren eredu garbienak (pentsatu bestela zein den guk geuk daukagun iritzia sindikalista, funtzionario eta enpresa jabeen inguruan).

Nola alda daiteke egoera hau (bai xa2, ni konbentzituta nago egoera alda daitekeela)? Ekintzailetasunaren filosofiari jarraituz, zalantzarik gabe. Erakunde bakoitzak ekintzailetasuna bultzatu eta errekonozitzeko tresna ugari dituela sinisten dut. Eguneroko lanean etengabeko hobekuntzaren bidea hartzen duenarentzat, proiektu berritzaileetan bustitzen denarentzat… euren konpromisuari erantzuna emateko aukera baditugula ziur nago. Agian, asko eta askorentzat ez dira nahi bezain motibagarriak izango (zoritxarrez onura ekonomikoa soilik motibatzen dituzten langile asko ezagutzen ditut) baina jada saltsa askotan sartuta dauden askorentzat bizkarrean jasotako zapladatxoa baina pizgarriagoa izan daiteke. Eta gehiago esango nuke oraindik; gazte garaian daukagun izpiritu inkonformista hori denboran epe luzeagoan mantentzeko balio dezake, Santxo Panza baldin badator, beranduago etor dadila behintzat.

Gu behintzat badarabilzkigu buruan hainbat ideia datorren ikasturterako. Oso gustura gaude gure irakasleek IKTekiko duten jarrerarekin eta konpromezu horri nolabait erantzun nahi diogu. IKT taldean, zoritxarrez ez dugu diru asko maneiatzen, baina baditugu gure esku langileen lan baldintzak hobetu ditzaketen hainbat aukera: baliabideen erreserbak, ordutegiak egiterakoan irakasleok ipintzen ditugun baldintza pertsonalen kudeaketa, ordenadore eramangarri, proiektore, argazki-kamera, bideo-kameren erabilera partikularraren jarraipena… gure esku daude eta hauen kudeaketa ekintzailetasun irizpideen arabera antola daiteke. Garbi daukaguna behintzat zera da: ez dugula “Cafe para todos”-en filosofiarekin bat egiten. Asko ez bada ere, sindikatu, enpresari eta administrazioak eskainiko digutena baino gehiago izango da, dudarik gabe.

Noski, honek langileen egunerokoaren jarraipen estuagoa egitea ekarriko digu. Sindikalista batek, aurreko esaldia irakurri ondoren, “espionaje laborala”-ren apologia egiten ari garela pentsa dezake. Ezta pentsatuta ere! Jarraipena egitea esaten dudanean, euren beharrengandik gertuago egoteaz, euren iritziak entzun eta eztabaida konstruktiboak bultzatzeaz, urratsak ematen hasteko laguntzeaz… ari naiz. Sindikalista batek horrelakorik zer den ez du sekula ulertuko, batez ere, afiliatu izateak suposatzen duen peaje ekonomikoa ordaintzen ez baduzu.

Eta noski sistemak berak eragina badaukala, baina nire ustez bizi garen inguruan, horren eragina ez da horrenbestekoa, erlojupeko baten hamarrenak… Baina botua karneta bihotzean daramagula ematen dugu … Eta ez naiz gehiago luzatu behar… Kontu hauek politikero blogean eztabaidatzeko dira, ez hemen

Eta, barkatu (eta bukatzeko) bain ezkorra naiz.
Bizi garen gizarte honetan gutxiengo bat mugitzen bada ere, “panes et circenses” da nagusi eta horrela iraultza gutxi…

Hori bai, ez etsi!!

Ezkorra banaiz, baina tutean naizen txarra izanda ere, beti irabazteko jokatzen dut
saiatu izana da, gauza gehienetan bezala, garrantzitsuena.

Sindikatuei buruz diozun guztia, niretzat, egia da. Ni ez nintzen ausartu, blog honen helburua ez baita horrelako saltsatan sartzea, baina zuk bota duzula aprobetxatuz, zure iritziarekin bat natorrela aitortzen dut.

Dena den, nik uste dut administrazioen papera ez duzula aipatzen eta ezin dugu ahantzi. Eurek bultzatu beharko lituzkete gisa horretako proposamenak eta, beharrezkoak diren baliabideak eskaini, noski. Oso zaila baita ikastetxe bateko zuzendaritzarentzat horrelako asmoak aurrera ateratzea baliabiderik gabe.

Bestalde, zure ezkortasuna ulertzekoa da, baina aldaketa erradikalagoak ezagutu ditugu eta itxaropenaren atea ez dugu itxi behar, nik ez dut itxiko, behintzat. Gero eta gehiago entzuten den gaia da hau. Blogosferan asko dira gisa honetako aipamenak egin dituztenak. Noizbait mezua iritsiko da eta gauzak mugituko dira. Ziur.

Soldaduskara joteko garaia iritsi zitzaidanean (el abuelo cebolleta), gauza bera esaten genuen intsumisioari buruz. Begira gero zer gertatu zen.

Sindikatuek ez lukete horrelako aldaketarik bultzatuko gehien “funtzionarizatu” direnak eurak direlako.
Patronalak horrelako ekintzak bultzatu bultzatuko ditu, baina trukean ez du ezer emango (bueno, bai, zein onak garen esango digu, “palmaditas en la espalda” )
Kooperatibisten kasuan bata eta bestearen okerrena kopiatzen (baina hori ba, onenak geu gara!!) eta funtzionarizazio prozesu horretatik urruti ere ez….

Beraz, tertuliarako gai ona. Arrazoia? %100.

Iraultza? Bihar ez, zoritxarez…..