Batzuetan irakurtzen dut 2005eko uztail hartan euskaljakintzarako idatzitako lehenengo mezua, batez ere, ez ahazteko zerk eraman ninduen horretara eta gehiegi ez desbideratzeko. Eta oraindik ere, harrituta gelditzen naiz finkatutako helburu horiek edukiez eta esanahiaz bete ditugulako. Pixkanaka-pixkana moldatzen eta ñabartzen joan banaiz ere, gaur egungoetatik hainbeste aldatu ez direla ikusten dut.

Ikasleek hasiera-hasieratik erantzun zioten gogo biziz nik proposatutakoari eta egunetik egunera ohartzen ari naiz errazagoa egiten zaidala ikasleei gure lanerako filosofia transmititzea. Baina, noski, nik horretan ez dut meritu handiegirik; izan ere, beraiei gero eta gehiago ari baitzaie heltzen ikastolako zirrikitu guztietatik filosofia hori.

Askotan hitz egin dugu gure ikastolak azken urte hauetan, besteak beste, IKTen bitartez (eta ez IKT arloan soilik, kontuz!) bizi izan dituen aldaketez. Aldaketa horien eredu garbia naizenik ezin ukatu, ederki asko baitakizue nire iaiotasuna eta jakintza esparru hauetan zein urrun gelditzen ziren tresna kolaboratibo, blog, ariketa sortzaile, web 2.0 eta horrelakoetatik. Baina sekula ez dut ahaztuko, zuzendaritzak nik buruan nuen egitasmoarekin hasteko eman zizkidan erraztasunak eta nigan ipinitako konfiantza (edonon edo edonori ez diote eskaintzen bere euskarako ordu guztiak ordenagailu gelan emateko aukera). Hori gutxi balitz, edonork ez du aukerarik aldamenean teknikoki (jakin-minez eta orduak sartuta, ikasketetatik eratorriak baino) laguntza emango dioten bi “munstro” izateko. Beraz, gero eta gehiago ikusten dut azken egunotan hainbeste entzuten ari naizen “orain jasotzen ari garen guztia ez da kasualitatez, atzean dagoen guztiaren ondorio da” egia biribila dela. Gu zerbait ematen ari gara (ados, izan daiteke), baina bueltan jasotzen ari garen guztiak emandakoa eskas bihurtu du.

Niri dagokidanez, sari eta errekonozimendu anitzekin ez nuke “autokonplazentzia” hutsalean erori nahi (ez dugu ahaztu behar, besteak beste, hortxe daudela gure ikastolan orduak eta orduak ikastolarako ematen ari direnak denontzat mesedegarria izango den proiektu batean buru-belarri lanean). Ez dut gure abiapuntua ahaztu nahi. EZ. Eguneroko lanean sinesten dut, egunero pixka bat besterik ez bada. Eta hori da ikasleei transmititzen saiatzen ari naizena. Bizitza honetan ez da oso azkarra izan behar gauzak txukun egiteko. Ez naiz ur sakonegietan sartuko, baina 19 urte daramatzat irakaskuntzan eta 19 urte hamaika gauza ikusteko eta ikasteko tartea bada. Denbora horretan bizi izan dudanagatik esan dezaket, gogoa eta motibazio direla bizitzaren gurpil zoroak mugitzen dituzten indar nagusienak. Gogoa baduzu, edozer egin dezakezu. Hori da nik hasiera-hasieratik ikasleei transmititu nahi niena eta hori da azken urte hauetan eta, gaur bertan ere, siestatik jaiki eta gure ikastolako korreoan topatu ditudan mezuetan ikusi dudana: gogoa, gauzak gero eta hobeto egiteko gogoa. Larunbata da eta ikasleak euskarako lanak egiten ari dira. Zer gehiago esan dezaket?

Iruzkin luze honen amaierara arte iristeko pazientzia izan duzuenoi ere eskerrak eman nahi dizkizuet bihotzez, bereziki, imamon, txelis, xa2 eta xarneguri. Eskerrak zuen komentario, iradokizun, animo, batzuetan haserre (hau etxekoentzat) eta, beti, borondate onarekin ibiltzen erakusteaz gain, korrika egiten erakutsi diguzuelako.